نمیدونم تا حالا چند بار با تلفن صحبت کردم...خیلی زیاد...اما هر بار بسته به اینکه با چه کسی و چه زمانی حرف می زنم ،وقتی گوشی رو قطع می کنم احساس متفاوتی دارم.نمی دونم دیگران وقتی مکالمه شون با من تموم میشه خوشحالند یا ناراحت...اما واقعاْ از ته دلم آرزو می کنم که حد اقل حس بدی نداشته باشن. به نظرم خیلی نکته ی مهمیه اینکه کسی فکر نکنه یه وقت حرف زدن با تو،وقتش رو تلف کرده،یا وقتی گوشیو میذاره یه آاآه ه ه بلند بکشه!

یشنهاد میکنم اگه تا حالا به حس بعد از مکالمه ی تلفنیتون دقت نکردین،با اولین تلفن ،امتحان کنید...بد نیست!

نه ،من مال این زندگی نیستم...من هنوز بلد نیستم از تنها غذا خوردن لذت ببرم.من هنوز اگر از گرسنگی بمیرم،بدون هم غذا وارد رستوران نمی شم...من هنوز بلد نیستم مثل دیگران زنذگی کنم.جتی همین الان که توی نت می نویسم،ار نوشتن روی کاغذ بهتر کیف می کنم!من از ورق زدن آلبوم بیشتر از دیدن عکس توی انواع و اقسام دستگاه ها خوشم میاد.چه میشه کرد!؟من باید ۵۰ سال زودتر به دنیا میومدم...من مال زندگی ماشینی نیستم...

ولی اینطوری نمیشه،من باید از اون چیزی که بهش میگیم "زندگی"،لذت ببرم.

من باید تنهایی خرید کردن رو یاد بگیرم،تنها رستوران برم و از گاز زدن ساندویچ،در جالی که کسی روبروم ننشسته ،به انتهای خوشی برسم...

اين پست رو براي يكي از همبازيهاي كودكيم مي نويسم كه 2روز پيش ما رو تنها گذاشت...روحش شاد

.

.

هميشه اولين تصويري كه از بچگي ها به ذهنم مي رسه ،تصوير همبازيهامه،كوچيكتر از من يا بزرگتر...بعدش پارك روبروي خونمون و يواشكي بيرون اومدن از خونه توي ظهر تابستون...همه ي اينا همراه با هم...

آلوچه خوردن...دوچرخه بازي...دعواها و آشتي هاي پشت سر هم...ياد آوري قشنگيه به شرط اينكه جاي كسي اين وسط خالي نباشه...حيف...

بهار می شوم شبی

.

.

.

به امید تحویل حااال

بهار مي شوم شبي

.

.

.

 

 

 

چه بیرحمانه زیبایی...

کاش قبل از هر کاری فکر می کردیم،قبل از سلام کردن...قبل از دوستی...قبل از خداحافظی...نمیدونم اما همیشه توی فکر کردن کم میارم.کاش حتما" لازم نبود با کسی همراه بشیم...کاش فقط خودمون بودیم و خودمون!خیلی سخته که بفهمی داری حماقت میکنی و سخت تر از اون اینه که ببینی دیگران دارن از حماقتت استفاده می کنن...

چرندو پرندی بیش نیت...این پستو جدی نگیرید

دیروز توی کتاب فروشی یه کتاب قدیمیو دیدم که استاد اخلاق دانشگاهمون تدریسش می کرد، اون موقع من اصلاْ جدیش نگرفتم،اسمش"هفت عادت مردمان موثر" بود...خلاصه کتابو خریدم و تا امروز تمومش کردم،توی مترو و تاکسی از دستم نمی افتاد!!!خیلی برام جالب بود،نمیدونم چرا اون موقع حالیم نبود،اما مهم ترین حرفش که می خوام اینجا ثبتش کنم تا یادم نره این بود :"همیشه باید برای زندگی خودمون یه سری ارزش داشته باشیم که به هیچ قیمتی ازشون نگذریم" . شاید خیلی تکراری به نظر بیاد ولی برای من واقعاْ یه تلنگر لازم بود...